20091128
20091022
20090728
20090325
20090308
20090221
20080803
20080608
20071110
20070622
20070616
20070607
20070527
20070501
20070425
Subscribe to:
Posts (Atom)
skip to main |
skip to sidebar
TUHAF-İYECİ
TUHAF ŞEYLERİN BİRARADA OLDUĞU BAKKALA YAKIN ZAMAN DIŞI YER -----a timeless place reminiscent to a small grocery shop selling curiousities-----
tuhafiyeci metinleri
kıyısında
suyun kent ile olan ilişkisinde arada duran kent sakini, kimi zaman sıkıntılı bir konumda kalabilir. bu, arada kalmaya benzer ama daha çok vazgeçemediği kentine ihanet edermişcesine suya bakışıdır.
yıkım
istanbul'da bazı yıkım alanları gündelik akış içinde öyle bir yere otururlar ki, sanki yokturlar. yıkım bir süreç olmasına rağmen kimi zaman bu sürecin herhangi bir anı etrafında süregiden zamanın kişi ya da durumları ile çakışmaz hatta değmez.
kendinden yer
kent içinde bazı yerler ya da durumlar merak uyandırır. merak uyandırma halidir aslında onları var eden, bazen de anlıktır sebep, etkisi kısa sürer.
çekim alanı
bir park alanı kendini çevreleyen yeni konut alanını daha da görünür kılarak, unutturabilir de. tel aviv sahilindeki yapay kentleşme, azgın ve gereksiz büyüklükte bir kütle oluşturarak akdeniz kıyısına bir sınır çeker. bu kütlenin önündeki park naif sesler çıkartarak bir boşluk oluşturur ya da kentin geri kalanı ile dalga geçer.
çukur
bir çöküntü yeri hayal edebilirsin. kendini var ederken etrafındakileri de kendi çukuruna çekmiş ve çekmekte olan yerlerdir buralar.
Bu Kent Kendisinin Neresinde?
Mekanı tariflemek için etrafına bakmak gerekir.
köşebaşı
Hesaplanmadan boş bırakılmış alan, neden ve kim için orada olmakta olduğunu bilemez. Her kullanım, her niyet onun için unuttuğu ya da belki hiçbir zaman hatırlayamayacağı bir duruma işaret eder. Bu alanın gücü, kurgulu durumlar içinden sıyırılıp gelecek kişi ve durumlara ev sahipliği yapabilmesidir. Düzlenmiş mekan İstanbul'un kıyısı olarak da düşünülebilinir.Böylesine hesaplanmadan - planlanmadan oluşmuş alan kısa bir süre sonra kentin bir talebini karşılamak için işlevlendirilmek üzere değiştirilebilinir.
Kenar
İstanbul'un kenarlarında dolanmanın, bir türlü şehrin yaşantısına dahil olamamanın getirdiği bir sıkıntı var. İzleyeni mekanlarda boşluğa düşüren ve ya da kendine çeken durum bu mekanlarda çekim gücü olan alanların varlığı, bu alanların genel özelliği iç yapılarının bir tür sistem ya da düzen ya da akıntı karşıtı olmaları ( öyle görünmeseler de ); bu da tersinden okunmaya açık mekanlar yaratıyor. Vakumlanmış ya da havası alınmış mekanlar diyorum ben bunlara, duraksama alanları. Biri diyor ki "sana sunulan aslında beraberinde bir yabancılaşma alanı da taşıyor".
dair
Kuşkulu bir hal içinde ortaya çıkan imaj, tedirgindir. O durumun içinde olmakla başka bir duruma geçmek arasında sıkışıp kalmıştır. Bir tür tekinsizlik hissedilir. Mekanların kendi aralarında da bir tür tekrar. (Belki de daha da çoğalması gerekir tekrarın. Tekrarladıkça tekrarlanmak durumunda olana daha yakınlaşıyoruz. Mecburen. ) Fotoğrafın ya da mekanların izleyici ile kurduğu ilişki ne kadar misafirperver, fotoğrafa konu olan mekanların ona bakan (fotoğrafı çeken- fotoğrafa bakan) ile kuruduğu ilişki. Mekanlar misafiri beklememektedir. Sanki duruma aniden girilmiştir. Fotoğrafların içine dahil edilmiş alanlar oluşlarını bazı zaman dilimlerine hapsetmiş olarak görünürler... Bu fotoğrafların nerede, kime, nasıl gösterileceklerinin üzerine düşünülmemiş ve bu edimin sürecin içine dahil edilmemiş olmasına başka türlü nasıl bakabiliriz? Fotoğraflar “yazar”ını beklemektedir. Henüz görünür olmamış bir senaryonun kahramanları olarak beklemektedirler, dersem fazla pasif bir duruş mu almış olurum yoksa harekete geçmek için bir çağrı mı yapmış olurum? Bir fotoğraf duvara asılarak sergilenmek için çekilmedi ise, ona nasıl bakmamız gerekir. İnşaa etme eylemi nasıl gerçekleşebilir?
Hikaye veya roman için, bir kitabın ya da basılı bir yayının içinde yer alacağı düşünülerek ya da bunun farkındalığının tutumu ile yazılırlar, denebilir mi?
orası
Fotoğraflarda algılanan “geriye kaçan mekan” durumu, mekanın kendi coğrafyasında geriye kaçması evet, ve de geriye doğru vakumlanması, bu aslında bir tür başka bir mekan yaratıyor arada ve işte bu mekan aslında benim biraz da içine dahil olmak istediğim ve hatta görmek istediğim mekan. Burada mekanın geriye kaçması bir tür kendi bağlamından, alışıldık duruşundan uzaklaşması ve kendisine, kendi öncekiliğine çarpması durumu. Geriye doğru vakumlanma, bağlı bulunduğu yerden uzaklaşarak kendi bağlamını kurması, onu bir yerden alınmış görüntü parçası olmaktan kurtaran, kendi kendine var edebilen bir durum. “Kurulu düzen”in kaygan bir zemini var, kurulmakta olan bile etrafındaki herşeyi etkileyerek kuruluyor. “İstanbul durumu” burada oldukça önemli, yani beslenilen mekanın İstanbul olması, bir tür organizma ve bu organizma insanı hem çok yakınına hem de çok uzağına çekebiliyor. Kurulmuş olan, içinde yaşanılan ve kurulmak istenen, bozulmak istenen, hayal edilen, bunların hepsinin içiçeliği ve görünür olmaları önemli...
Bu sahnenin oyuncularının da sahnenin kendisi kadar kurgusal olma durumu var,-ki bu kurgusallık hazır sunulmuş/yaratılmış olanı işaret ederken, kurgulanacak olan yeninin de içinde taşıdığı mutlak olma potansiyelini de gösterir- tavır alamayan, karşı durmayan, yer göstermeyen ya da tavrını göstermeyen bir durum denilebilir. Mekandaki bu boşlukları göstermek; çünkü zaten bir düzen var ve bizler de onun bir parçasıyız ama bir de bunun anlamdışılığı var; evet tam da anlamsızlık ve bu başka bir anlamın oluşmasına sebep oluyor.
Anneannem konuşuyor; “ Kapıyı herkese açmayın. Millet aç çünkü...Sokağa bakıyorum. Kimse kalmadı burada öldü gitti. Öyle bir devre geldik ki insanlar kaçıyorlar. Uzaklara gidiyorlar ki kimse ziyarete gelmesin diye...”
Ev serin ve sessiz bekliyoruz. Saat tam 4:00’de çıkarız herhalde. Televizyon açık bayram özel programı eğlenceleri devam ediyor. Anneannem nerelere bakıyor bilmiyorum...Kahkaha yarışma eğlence dedikodu...İbrahim Tatlıses mumların arkasından bakıyor.
O kadar çok bina var ki burada bir sürü panjur açık kapalı...İçerdeki yaşantıları merak ediyorum, anneanne mi tanıyor muyum acaba, konuşuyoruz, arada bir, birlikteyiz, dışarı bakan onu ve izlenen dışarısını çektim. Kendi dışıma çıkarttığım her durum içinde dolaşıyorum.
“Şimdi bir bağlantımız olacak sayın seyirciler, Feshane’ye bağlanıyoruz...”
Murat Uyurkulak Tol’un içinden sesleniyor; “Çünkü sıkıntı öldürür. Ve ama sıkıntı öldürür. Acı ve öfke değil ama sıkıntı öldürüyor. Sıkıntı eğlence istiyor, tatil istiyor çünkü. Tatil çoğulluğa, çoğulluk gövdelere, yeni kelimelere, yeni yüzlere yol açarak öldürüyor. Sıkıntı davet ediyor, açıyor. Acı ortak olmayanı defediyor, kapatıyor. Sıkıntı çözüyor, öfke bağlıyor.Sıkıntı plan program demek çünkü. Program yazlıklara savuruyor, sayfiyelere, yumuşak içkilere, pahalı yemeklere yol açarak çözüyor. Acı kendi yasasını durmadan fısıldıyor, öfke hatırlatıyor oysa: Dağılmayın, unutmayın, yetinin, oturun oturduğunuz yerde. Ama sıkıntı savuruyor, parçalıyor, gebertiyor. Sıkıntı kutlamalar, şenlikler istiyor çünkü. Sıkıntı ille de dans diyor, kahkaha diyor, acının da öfkenin de içini boşaltıyor. Acı ve öfke korkuyu yeniyor, sıkıntı okşuyor. Sıkıntı arzuyu kaşıyor, acı ve öfke terbiye ediyor. Acı değil, öfke değil, sıkıntı öldürüyor.”
Etrafı toparlamaya çalışan anneanne, başkasının evinde kendi düzenini kurdu. Şimdi televizyon da takım nedir diye konuşuyorlar.
Her şeyden beslenebilirim, deniz üçgen bir boşluktan görünüyor.
“Anca 4’de çıkarız... Ne diyeceğiz Moda Caddesi mi, yağmura karşı mukavemetli bir şey var mı üzerinde? Radyatör sıcak mı? Seçilcim sinirli olma, aşağıdan almak lazım yoksa...İş başvurun var mı? Bu zamanda da iş bulmak zor aslında... Bak ben 30 sene çalıştığım için şimdi rahatım...ilerisi için....bu evi de mesela bak emlak krediye 10 milyon yatırmıstım...daire aldım da daire sahibi oldum.......hmmmm.....önce bir ev şart insana...biraz aldandım ben bu evde....” “ O merdivenleri nasıl çıkacağım ....felaket....Neyse iyi oldu gelmen... çok iyi...yağmur yağıyor ki şemsiye açmış kadın. Ben yaşlı olduğum için bir kenarda bir şeyim dursun istemiyorum, başkalarının işine yarar...havluyu halana götürelim...Şemsiye almak lazım, bi de torbanın iyisi eşyaları taşımak için....Gene öyle yamuk mu yürüyorum.....”
Kahverengi çorapları uzun, siyatik de var ya, ağrılı....
Kanallar arası hareketli gidiyor. Televizyondan garip sesler çıkıyor sanki. Hiçbir yerde odaklaşmayan ilgi, dağınık ve uçucu, zamanı akıtıyor. İstanbul’un karşı yakasına geçmek yaşantının karşı yakasına geçmek, uzaklaşmak. Halamın evinden çok uzakta Galata kulesi görünüyor, bir pencereden...Akşam annemlerin yatağında yattım sabah uyandım, beyaz duvarlar, karşımda ayna, kendimizi görme biçimleri, biraz sert bir yatak karşısındaki pencere binalara ve gökyüzüne bakıyor.
bak / kal / tuhaf / iyeci
hayatımda önemli yer tutan üç "bakkal" oldu. ilk bakkal kastamonu merkezde muhtar bakkal diyeceğim yer, ikincisi galata'da şahkulu sokakda 35 senelik niyazi bakkal, üçüncüsü de yine galata'da tabelasında sümbül ticaret yazan ama herkesin elyazar diye bildiği tuhaf-iyeci diyebileceğim yer. Bu yerler için bir tür çukur benzetmesi yapılabilir. Bu çukur-yerlere girmek için kişinin önünde hep bir dizi merdiven vardır. Bu merdivenlerin basamak sayısı çok olmasa da bulundukları yerden onları ayırmak için yeterli sayıdadırlar. Çevreleri ile olan ilişki düşünüldüğünde, sattıkları ya da satmak üzere dükkana yerleştirdikleri ve belki de hiç satamadıkları şeyler bir tür vesiledir, araçtır ve sanki aslında yoklardır. Ya da o kadar vardırlar ki bu mekanlar onlarsız düşünelemez. Dışarıdan gelenler bu çukur-yerlere girdiklerinde kimi zaman neden orada olduklarını unutabilirler, bu da dükkandaki nesnelerin birbiri ile ve mekan sahibi ile kurdukları çözümlenmesi zor gizli ilişkiden dolayıdır. Bir duvar saatinin, yanındaki selpak mendille, onun bir kremalı biskuvi, bir kadın çorabı, onun bir arko krem ile, hepsinin bir Atatürk resmi, onun da mekan sahibinin gözlüğü ile kurduğu ilişki anlaşılamaz, bu zincire bir kalıp beyaz peynir, bir mezura, 5 numaranın alışveriş listesi, bir tükenmiş kalem, bir ekmek bıçağı, birkaç makara dikiş ipliği eklenince bu gizli ilişki büyüleyici bir hal alır ve mekan sahibi ile birlikte zamanından uzaklaşır.
İnşaa etmenin ilk safhası alanın geçmiş ile ilgili bağlantısının kopartılması üzerinedir, bu anlamda yapılan yıkım, yeniden kurmak için sert bir tepkidir. Kazının derinliği, sürekli bitmemişlik üzerine; inşaa süreci ve başlangıçta yapılan kazma, hafriyat çıkarma, mekan içindeki halihazırda olan enerjinin açığa çıkmasına sebep olur. Bu anlamda her inşaa alanı kentin görünür “boşalma” noktasıdır. Kusursuz ve değişmez kılınmaya çalışılan ve bunun üzerinden kurulan her plan inşaa sürecinde altüst olur. (Belki de bu yüzden ve bir tür utançtan dolayı, “çevreye verdiğimiz zarardan dolayı özür dileriz.” Ve inşaat alanının etrafı kapatılır, çevrelenir, gözden uzak olur. İnşaat başlamadan önce gerçekleşen yıkım ile tersyüz olan yapı, kendini kusar, ki buna tanıklık eden için bir tür hatırlama anıdır, sonrası kimi zaman güçlü bir temel atma ile ortaya çıkan taze toprak, kökler, başka inşaatların izleri. Bir an için, kent içinde yer alan tüm inşaat alanlarında çalışmalar dursa ve büyük açık yaralar ortada kalsa.
suyun kent ile olan ilişkisinde arada duran kent sakini, kimi zaman sıkıntılı bir konumda kalabilir. bu, arada kalmaya benzer ama daha çok vazgeçemediği kentine ihanet edermişcesine suya bakışıdır.
yıkım
istanbul'da bazı yıkım alanları gündelik akış içinde öyle bir yere otururlar ki, sanki yokturlar. yıkım bir süreç olmasına rağmen kimi zaman bu sürecin herhangi bir anı etrafında süregiden zamanın kişi ya da durumları ile çakışmaz hatta değmez.
kendinden yer
kent içinde bazı yerler ya da durumlar merak uyandırır. merak uyandırma halidir aslında onları var eden, bazen de anlıktır sebep, etkisi kısa sürer.
çekim alanı
bir park alanı kendini çevreleyen yeni konut alanını daha da görünür kılarak, unutturabilir de. tel aviv sahilindeki yapay kentleşme, azgın ve gereksiz büyüklükte bir kütle oluşturarak akdeniz kıyısına bir sınır çeker. bu kütlenin önündeki park naif sesler çıkartarak bir boşluk oluşturur ya da kentin geri kalanı ile dalga geçer.
çukur
bir çöküntü yeri hayal edebilirsin. kendini var ederken etrafındakileri de kendi çukuruna çekmiş ve çekmekte olan yerlerdir buralar.
Bu Kent Kendisinin Neresinde?
Mekanı tariflemek için etrafına bakmak gerekir.
köşebaşı
Hesaplanmadan boş bırakılmış alan, neden ve kim için orada olmakta olduğunu bilemez. Her kullanım, her niyet onun için unuttuğu ya da belki hiçbir zaman hatırlayamayacağı bir duruma işaret eder. Bu alanın gücü, kurgulu durumlar içinden sıyırılıp gelecek kişi ve durumlara ev sahipliği yapabilmesidir. Düzlenmiş mekan İstanbul'un kıyısı olarak da düşünülebilinir.Böylesine hesaplanmadan - planlanmadan oluşmuş alan kısa bir süre sonra kentin bir talebini karşılamak için işlevlendirilmek üzere değiştirilebilinir.
Kenar
İstanbul'un kenarlarında dolanmanın, bir türlü şehrin yaşantısına dahil olamamanın getirdiği bir sıkıntı var. İzleyeni mekanlarda boşluğa düşüren ve ya da kendine çeken durum bu mekanlarda çekim gücü olan alanların varlığı, bu alanların genel özelliği iç yapılarının bir tür sistem ya da düzen ya da akıntı karşıtı olmaları ( öyle görünmeseler de ); bu da tersinden okunmaya açık mekanlar yaratıyor. Vakumlanmış ya da havası alınmış mekanlar diyorum ben bunlara, duraksama alanları. Biri diyor ki "sana sunulan aslında beraberinde bir yabancılaşma alanı da taşıyor".
dair
Kuşkulu bir hal içinde ortaya çıkan imaj, tedirgindir. O durumun içinde olmakla başka bir duruma geçmek arasında sıkışıp kalmıştır. Bir tür tekinsizlik hissedilir. Mekanların kendi aralarında da bir tür tekrar. (Belki de daha da çoğalması gerekir tekrarın. Tekrarladıkça tekrarlanmak durumunda olana daha yakınlaşıyoruz. Mecburen. ) Fotoğrafın ya da mekanların izleyici ile kurduğu ilişki ne kadar misafirperver, fotoğrafa konu olan mekanların ona bakan (fotoğrafı çeken- fotoğrafa bakan) ile kuruduğu ilişki. Mekanlar misafiri beklememektedir. Sanki duruma aniden girilmiştir. Fotoğrafların içine dahil edilmiş alanlar oluşlarını bazı zaman dilimlerine hapsetmiş olarak görünürler... Bu fotoğrafların nerede, kime, nasıl gösterileceklerinin üzerine düşünülmemiş ve bu edimin sürecin içine dahil edilmemiş olmasına başka türlü nasıl bakabiliriz? Fotoğraflar “yazar”ını beklemektedir. Henüz görünür olmamış bir senaryonun kahramanları olarak beklemektedirler, dersem fazla pasif bir duruş mu almış olurum yoksa harekete geçmek için bir çağrı mı yapmış olurum? Bir fotoğraf duvara asılarak sergilenmek için çekilmedi ise, ona nasıl bakmamız gerekir. İnşaa etme eylemi nasıl gerçekleşebilir?
Hikaye veya roman için, bir kitabın ya da basılı bir yayının içinde yer alacağı düşünülerek ya da bunun farkındalığının tutumu ile yazılırlar, denebilir mi?
orası
Fotoğraflarda algılanan “geriye kaçan mekan” durumu, mekanın kendi coğrafyasında geriye kaçması evet, ve de geriye doğru vakumlanması, bu aslında bir tür başka bir mekan yaratıyor arada ve işte bu mekan aslında benim biraz da içine dahil olmak istediğim ve hatta görmek istediğim mekan. Burada mekanın geriye kaçması bir tür kendi bağlamından, alışıldık duruşundan uzaklaşması ve kendisine, kendi öncekiliğine çarpması durumu. Geriye doğru vakumlanma, bağlı bulunduğu yerden uzaklaşarak kendi bağlamını kurması, onu bir yerden alınmış görüntü parçası olmaktan kurtaran, kendi kendine var edebilen bir durum. “Kurulu düzen”in kaygan bir zemini var, kurulmakta olan bile etrafındaki herşeyi etkileyerek kuruluyor. “İstanbul durumu” burada oldukça önemli, yani beslenilen mekanın İstanbul olması, bir tür organizma ve bu organizma insanı hem çok yakınına hem de çok uzağına çekebiliyor. Kurulmuş olan, içinde yaşanılan ve kurulmak istenen, bozulmak istenen, hayal edilen, bunların hepsinin içiçeliği ve görünür olmaları önemli...
Bu sahnenin oyuncularının da sahnenin kendisi kadar kurgusal olma durumu var,-ki bu kurgusallık hazır sunulmuş/yaratılmış olanı işaret ederken, kurgulanacak olan yeninin de içinde taşıdığı mutlak olma potansiyelini de gösterir- tavır alamayan, karşı durmayan, yer göstermeyen ya da tavrını göstermeyen bir durum denilebilir. Mekandaki bu boşlukları göstermek; çünkü zaten bir düzen var ve bizler de onun bir parçasıyız ama bir de bunun anlamdışılığı var; evet tam da anlamsızlık ve bu başka bir anlamın oluşmasına sebep oluyor.
Anneannem konuşuyor; “ Kapıyı herkese açmayın. Millet aç çünkü...Sokağa bakıyorum. Kimse kalmadı burada öldü gitti. Öyle bir devre geldik ki insanlar kaçıyorlar. Uzaklara gidiyorlar ki kimse ziyarete gelmesin diye...”
Ev serin ve sessiz bekliyoruz. Saat tam 4:00’de çıkarız herhalde. Televizyon açık bayram özel programı eğlenceleri devam ediyor. Anneannem nerelere bakıyor bilmiyorum...Kahkaha yarışma eğlence dedikodu...İbrahim Tatlıses mumların arkasından bakıyor.
O kadar çok bina var ki burada bir sürü panjur açık kapalı...İçerdeki yaşantıları merak ediyorum, anneanne mi tanıyor muyum acaba, konuşuyoruz, arada bir, birlikteyiz, dışarı bakan onu ve izlenen dışarısını çektim. Kendi dışıma çıkarttığım her durum içinde dolaşıyorum.
“Şimdi bir bağlantımız olacak sayın seyirciler, Feshane’ye bağlanıyoruz...”
Murat Uyurkulak Tol’un içinden sesleniyor; “Çünkü sıkıntı öldürür. Ve ama sıkıntı öldürür. Acı ve öfke değil ama sıkıntı öldürüyor. Sıkıntı eğlence istiyor, tatil istiyor çünkü. Tatil çoğulluğa, çoğulluk gövdelere, yeni kelimelere, yeni yüzlere yol açarak öldürüyor. Sıkıntı davet ediyor, açıyor. Acı ortak olmayanı defediyor, kapatıyor. Sıkıntı çözüyor, öfke bağlıyor.Sıkıntı plan program demek çünkü. Program yazlıklara savuruyor, sayfiyelere, yumuşak içkilere, pahalı yemeklere yol açarak çözüyor. Acı kendi yasasını durmadan fısıldıyor, öfke hatırlatıyor oysa: Dağılmayın, unutmayın, yetinin, oturun oturduğunuz yerde. Ama sıkıntı savuruyor, parçalıyor, gebertiyor. Sıkıntı kutlamalar, şenlikler istiyor çünkü. Sıkıntı ille de dans diyor, kahkaha diyor, acının da öfkenin de içini boşaltıyor. Acı ve öfke korkuyu yeniyor, sıkıntı okşuyor. Sıkıntı arzuyu kaşıyor, acı ve öfke terbiye ediyor. Acı değil, öfke değil, sıkıntı öldürüyor.”
Etrafı toparlamaya çalışan anneanne, başkasının evinde kendi düzenini kurdu. Şimdi televizyon da takım nedir diye konuşuyorlar.
Her şeyden beslenebilirim, deniz üçgen bir boşluktan görünüyor.
“Anca 4’de çıkarız... Ne diyeceğiz Moda Caddesi mi, yağmura karşı mukavemetli bir şey var mı üzerinde? Radyatör sıcak mı? Seçilcim sinirli olma, aşağıdan almak lazım yoksa...İş başvurun var mı? Bu zamanda da iş bulmak zor aslında... Bak ben 30 sene çalıştığım için şimdi rahatım...ilerisi için....bu evi de mesela bak emlak krediye 10 milyon yatırmıstım...daire aldım da daire sahibi oldum.......hmmmm.....önce bir ev şart insana...biraz aldandım ben bu evde....” “ O merdivenleri nasıl çıkacağım ....felaket....Neyse iyi oldu gelmen... çok iyi...yağmur yağıyor ki şemsiye açmış kadın. Ben yaşlı olduğum için bir kenarda bir şeyim dursun istemiyorum, başkalarının işine yarar...havluyu halana götürelim...Şemsiye almak lazım, bi de torbanın iyisi eşyaları taşımak için....Gene öyle yamuk mu yürüyorum.....”
Kahverengi çorapları uzun, siyatik de var ya, ağrılı....
Kanallar arası hareketli gidiyor. Televizyondan garip sesler çıkıyor sanki. Hiçbir yerde odaklaşmayan ilgi, dağınık ve uçucu, zamanı akıtıyor. İstanbul’un karşı yakasına geçmek yaşantının karşı yakasına geçmek, uzaklaşmak. Halamın evinden çok uzakta Galata kulesi görünüyor, bir pencereden...Akşam annemlerin yatağında yattım sabah uyandım, beyaz duvarlar, karşımda ayna, kendimizi görme biçimleri, biraz sert bir yatak karşısındaki pencere binalara ve gökyüzüne bakıyor.
bak / kal / tuhaf / iyeci
hayatımda önemli yer tutan üç "bakkal" oldu. ilk bakkal kastamonu merkezde muhtar bakkal diyeceğim yer, ikincisi galata'da şahkulu sokakda 35 senelik niyazi bakkal, üçüncüsü de yine galata'da tabelasında sümbül ticaret yazan ama herkesin elyazar diye bildiği tuhaf-iyeci diyebileceğim yer. Bu yerler için bir tür çukur benzetmesi yapılabilir. Bu çukur-yerlere girmek için kişinin önünde hep bir dizi merdiven vardır. Bu merdivenlerin basamak sayısı çok olmasa da bulundukları yerden onları ayırmak için yeterli sayıdadırlar. Çevreleri ile olan ilişki düşünüldüğünde, sattıkları ya da satmak üzere dükkana yerleştirdikleri ve belki de hiç satamadıkları şeyler bir tür vesiledir, araçtır ve sanki aslında yoklardır. Ya da o kadar vardırlar ki bu mekanlar onlarsız düşünelemez. Dışarıdan gelenler bu çukur-yerlere girdiklerinde kimi zaman neden orada olduklarını unutabilirler, bu da dükkandaki nesnelerin birbiri ile ve mekan sahibi ile kurdukları çözümlenmesi zor gizli ilişkiden dolayıdır. Bir duvar saatinin, yanındaki selpak mendille, onun bir kremalı biskuvi, bir kadın çorabı, onun bir arko krem ile, hepsinin bir Atatürk resmi, onun da mekan sahibinin gözlüğü ile kurduğu ilişki anlaşılamaz, bu zincire bir kalıp beyaz peynir, bir mezura, 5 numaranın alışveriş listesi, bir tükenmiş kalem, bir ekmek bıçağı, birkaç makara dikiş ipliği eklenince bu gizli ilişki büyüleyici bir hal alır ve mekan sahibi ile birlikte zamanından uzaklaşır.
İnşaa etmenin ilk safhası alanın geçmiş ile ilgili bağlantısının kopartılması üzerinedir, bu anlamda yapılan yıkım, yeniden kurmak için sert bir tepkidir. Kazının derinliği, sürekli bitmemişlik üzerine; inşaa süreci ve başlangıçta yapılan kazma, hafriyat çıkarma, mekan içindeki halihazırda olan enerjinin açığa çıkmasına sebep olur. Bu anlamda her inşaa alanı kentin görünür “boşalma” noktasıdır. Kusursuz ve değişmez kılınmaya çalışılan ve bunun üzerinden kurulan her plan inşaa sürecinde altüst olur. (Belki de bu yüzden ve bir tür utançtan dolayı, “çevreye verdiğimiz zarardan dolayı özür dileriz.” Ve inşaat alanının etrafı kapatılır, çevrelenir, gözden uzak olur. İnşaat başlamadan önce gerçekleşen yıkım ile tersyüz olan yapı, kendini kusar, ki buna tanıklık eden için bir tür hatırlama anıdır, sonrası kimi zaman güçlü bir temel atma ile ortaya çıkan taze toprak, kökler, başka inşaatların izleri. Bir an için, kent içinde yer alan tüm inşaat alanlarında çalışmalar dursa ve büyük açık yaralar ortada kalsa.